Experimenten onthullen dat de rimpels die in je vingers verschijnen als je ze te lang in het water houdt, altijd volgens hetzelfde patroon ontstaan.
Dat schrijven onderzoekers van de Binghamton University in het blad Journal of the Mechanical Behavior of Biomedical Materials. Ze baseren zich op een experiment waarbij ze de vingers van bereidwillige – en geduldige – studenten gedurende 30 minuten in het water hielden. Het resulteerde in gerimpelde vingers, die de onderzoekers vervolgens fotografeerden. Na 24 uur werd het experiment herhaald en maakten de onderzoekers opnieuw foto’s van de gerimpelde vingers. Die foto’s werden vervolgens vergeleken met de foto’s die een dag eerder van dezelfde vingers waren gemaakt.
Bevindingen
Na 24 uur stuitten de onderzoekers op de vingers van elke proefpersoon op dezelfde rimpelige patronen die ze bij dezelfde proefpersoon een dag eerder hadden gezien. In andere woorden: de rimpels die je na te lang badderen of zwemmen of soppen ontwikkelt, lijken altijd volgens hetzelfde patroon te ontstaan en daardoor zien je rimpelige vingers er dus altijd ongeveer hetzelfde uit.
Eerder onderzoek
Het onderzoek volgt op een eerdere studie waarin dezelfde onderzoekers zich bogen over de grote vraag waarom onze vingers rimpelig worden als we ze langdurig in het water houden. Uit dat onderzoek bleek dat langdurige blootstelling aan water ervoor zorgt dat de bloedvaten onder de huid samentrekken. En daardoor wordt de huid dus rimpelig. In reactie op die studie kregen de onderzoekers vervolgens de interessante vraag of de rimpels ook altijd op dezelfde manier ontstaan. Het antwoord hadden de wetenschappers niet. En daarom besloten ze het uit te zoeken.
Verwachtingen
En experimenten wijzen nu dus uit dat de veelal lusvormige heuveltjes en kloofjes die zich na langdurige blootstelling aan water op je vingers vormen, altijd volgens hetzelfde patroon ontstaan. Dat lag overigens wel in de lijn der verwachtingen, zo vertelt onderzoeker Guy German. “De positie van bloedvaten verandert niet zo (…) ze zijn vrij statisch. Dat betekent dat je zou verwachten dat rimpels ook elke keer op dezelfde manier ontstaan en wij hebben nu bewezen dat dat ook zo is.”
Extra onderzoekje
Maar dat is niet de enige conclusie die de onderzoekers op basis van hun experimenten kunnen trekken. Want één van hun bereidwillige proefpersonen bleek een beschadigde nervus medianus (een zenuw in de onderarm) te hebben. En dat bood de wetenschappers een extra mogelijkheid tot onderzoek, zo legt German uit. “We hadden gehoord dat rimpels zich niet vormen bij mensen met schade aan de nervus medianus in hun vingers. Eén van mijn studenten vertelde ons: ‘Ik heb schade aan de nervus medianus in mijn vingers’. Dus hebben we hem getest – geen rimpels!”
Het onderzoek resulteert in een leuk feitje voor iedereen die na het badderen weleens verwonderd naar zijn of haar gerimpelde vingers kijkt. Maar daar blijft het niet bij. Zo verwachten de onderzoekers dat hun studie ook implicaties kan hebben voor forensisch onderzoek, bijvoorbeeld als een lichaam dat langdurig in het water heeft gelegen, aan de hand van vingerafdrukken geïdentificeerd moet worden.
