Het meest waardevolle fossiel is gefossiliseerde poep en Diederik legt uit waarom.
Coprolieten soms waardevoller dan botten
Gefossiliseerde poep klinkt niet als het pronkstuk van een museum, maar coprolieten behoren tot de informatiefste fossielen die we kennen. Soms zijn ze zelfs waardevoller dan botten. Botten laten vooral zien hoe groot een dier was en hoe het eruitzag. Coprolieten onthullen juist hoe het dier leefde, wat er op het menu stond en zelfs hoe het voedsel werd verteerd.
Mary Anning: een van de belangrijkste onbekende wetenschappers
Die gedachte is niet nieuw. Fossielenjager Mary Anning merkte in de eerste helft van de 19de eeuw al op dat er in de buikstreek van sommige grote skeletten merkwaardige stenen lagen. Wanneer ze die openbrak, kwamen er vissenschubben en kleine botjes tevoorschijn. De ligging was veelzeggend: precies waar ooit de darmen zaten. Onder de microscoop blijken zulke stenen vaak vol te zitten met onverteerde resten van de laatste maaltijd, terwijl vorm en structuur passen bij echte uitwerpselen.
Ook de vergelijking met moderne dieren helpt. De poep van fossiele soorten lijkt vaak opvallend op die van hun verwanten van nu. Bij een fossiele haai hoort bijvoorbeeld een herkenbare, spiraalvormige “haaienpoep”.
T-rex
Coprolieten hebben al allerlei verrassingen opgeleverd. In uitwerpselen van Tyrannosaurus rex zien onderzoekers vergruisde botfragmenten, een aanwijzing dat hij botten kon kraken en verteren. Dat zegt meteen iets over zijn tanden en zijn maagzuur. Er is zelfs bewijs voor kannibalisme, omdat sommige dinosauriërs resten van hun eigen soort achterlieten. In planteneterpoep vinden we stuifmeel, zaden en plantresten, waarmee complete prehistorische landschappen te reconstrueren zijn. En soms duiken er parasitaire wormen op, wat aangeeft dat ook dinosauriërs last konden hebben van buikpijn.
Zo wordt poep een tijdcapsule van miljoenen jaren.
