Diederik legt uit waarom het zo lastig is een thoriumreactor te bouwen.
Waarom bouwen we geen thoriumreactoren?
Nou, dat klinkt logisch, want thorium is veiliger, het afval is minder radioactief, je kunt er moeilijk kernwapens mee maken, en er is veel meer van dan uranium. Dus thorium is de bomb. Of niet dus.
Maar thorium reactoren zijn moeilijker dan gewone uranium centrales. In gewone kerncentrales zit uranium, en als dat splijt, komen er kruimels vrij — neutronen. Die kruimels raken weer andere atomen, die dan ook splijten.
Per splijting krijg je gemiddeld 2,5 kruimel. Dat is wat veel, dus je haalt er 1,5 weg, zodat elk koekje gemiddeld één nieuw koekje openbreekt. Lekker stabiel.
Maar thorium werkt anders. Het splijt niet vanzelf. Het moet eerst een kruimel vangen om brandstof te worden, en dan nóg een kruimel om te splijten. Dus je hebt er twee nodig, en je houdt nog maar een halve over.
En dan werkt het ook niet met water, zoals de meeste centrales, want water slokt ook kruimels op. Dus je moet iets anders verzinnen: gesmolten zout. Dat werkt wel, maar het vreet je pompen en leidingen aan.
En dan moet je in die reactor óók nog een chemische filter bouwen. Dus het is niet alleen een grote waterkoker, het is ook een fabriekje, midden in een stralingsbom. En ja, dat is gewoon complex. Hoe dat precies werkt leg ik een andere keer wel uit, als je wil. Laat maar weten in de comments.
