Diederik legt uit hoe het zit met de plots uitgestorven dinosauriërs.
Hoe weten we waardoor de dinosauriërs uitstierven? En hoe zeker weten we dat ze nu niet stiekem nog bestaan?.
In aardlagen geldt over het algemeen: hoe dieper je graaft, hoe ouder. De ouderdom van een laag kun je op meerdere manieren bepalen, bijvoorbeeld doordat radioactieve elementen je exact vertellen hoe oud het is, omdat ze op vaste snelheid veranderen van het een in het ander.
Je vindt ook bepaalde fossielen altijd in dezelfde lagen omdat die beesten of planten toen in die tijd leefden. Fossielen zijn versteende resten van planten en dieren en de naam fossiel komt al uit de 17e eeuw voor dingen uit de grond. Fodere is latijn voor graven.
Dinosaurusfossielen vind je in aardlagen tussen de 230 en 66 miljoen jaar oud en dan stopt het ineens. Basta. Knal. Geen spoor meer van dino’s meer in jongere lagen. Dat maakt het vrijwel uitgesloten dat ze er nu nog zijn.
In diezelfde laag, van de laatste dagen van de dino’s, vind je ook overal ter wereld veel iridium, een zeldzaam element op aarde maar typisch voor meteorieten. We zien dit in aardlagen in Spanje, Nieuw Zeeland, In Afrikaanse landen, overal. Dat wijst dus op een heul grote inslag en niet op iets lokaals, en daarnaast hebben we ook een krater gevonden: Chicxulub in Mexico, precies 66 miljoen jaar oud.
Naast irridium hebben we ook glasdruppeltjes gevonden van gesmolten zand wat hoort bij zo’n inslag die ook te herleiden zijn naar deze krater van 180 km doorsnede. Zo’n klap zorgde voor zoveel stof in de lucht, vloedgolven, vuur en kou en algehele rukheid (technische term) op aarde dat het ecosysteem instortte en de dino’s hun nekslag kregen.
