China heeft een cruciale dubbele test uitgevoerd voor zijn bemenste maanprogramma. Zowel de nieuwe Lange Mars-10-raket als de Mengzhou-capsule doorstonden hun vuurdoop, waarmee een nieuwe fase in de ruimtewedloop wordt ingeluid.
Terwijl de Artemis-missies van NASA gestaag doorgang vinden, heeft China deze week een indrukwekkende stap gezet in haar eigen ambitieuze maanprogramma. Met een succesvolle, gecombineerde test van een nieuwe zware draagraket en het bijbehorende ruimtevaartuig laat het land zien dat het serieus werk maakt van de plannen om rond 2030 taikonauten op de maan te zetten. De test vond plaats op 11 februari 2026 vanaf de Wenchang-ruimtehaven.
Lange Mars-10 en Mengzhou doorstaan vuurdoop
De test bestond uit twee cruciale onderdelen. Allereerst was er de eerste testvlucht van de nieuwe Lange Mars-10, een raket die specifiek is ontworpen voor het maanprogramma. Tegelijkertijd voerde de nieuwe Mengzhou-capsule (‘Droomvaartuig’) een ontsnappingstest uit op het moment van maximale dynamische druk (‘Max Q’), het gevaarlijkste punt tijdens de beklimming. Na het gesimuleerde alarm scheidde de capsule zich succesvol van de raket, waarna zowel de eerste trap van de Lange Mars-10 als de terugkeercapsule van Mengzhou gecontroleerd in zee landden.
Deze ‘softsplashdowns’ waren niet zomaar landingen; het was de eerste keer dat China een terugkeercapsule van een bemenst ruimtevaartuig uit zee wist te bergen; evenzo Rusland landden terugkeercapsules tot op heden altijd op land. Maar ook de draagraket vormde pionierswerk in Chinese begrippen. Wang Zhifei, onderzoeker bij China Aerospace Science and Technology Corporation (CASC), sprak van “een cruciale en significante doorbraak in China’s herbruikbare draagrakettechnologie.” De eerste trap van de raket, die bijna 1.000 ton stuwkracht produceert, is namelijk ontworpen voor hergebruik. Dronebeelden tonen hoe de trap gecontroleerd afdaalde en door het bergingsschip Ling Hang Zhe werd opgevist.
Hardware voor de maan
De Lange Mars-10 is een raket van de nieuwe generatie. In zijn uiteindelijke configuratie zal de drietrapsraket met twee boosters een hoogte van 92,5 meter bereiken. De geteste versie, met zeven motoren als eerste trap, legde de basis voor de verificatie van de prestaties bij het opstijgen en de terugkeer. De Mengzhou-capsule, die naast maanmissies ook voor ruimtestationoperaties kan worden gebruikt, is eveneens ontworpen voor meerdere vluchten. Zhou Jianping, hoofdontwerper van het bemense ruimteprogramma, noemde de geslaagde test dan ook “een sprong voorwaarts in ontwikkeling.”
De krachtigste draagraketten
Om de positie van de Lange Mars-10 in het huidige speelveld te duiden, is een vergelijking met andere (bijna) operationele zware raketten veelzeggend. De Chinese nieuwkomer moet het straks opnemen tegen gevestigde en nieuwe namen:
– zo staat de Amerikaanse Space Launch System (SLS) Block 1 die de Artmis I, II en III Orion-capsules in een baan om de maan moeten brengen met zijn 98 meter hoogte en een capaciteit van 95 ton naar een lage baan om de aarde (LEO), bekend als de krachtigste operationele raket, al is die met een geraamde kostprijs van 2,5 miljard dollar per lancering wel prijzig, de stuwtrappen zijn niet herbruikbaar. De eerste trap van de SLS bestaat uit een kerntrap met vier RS-25-motoren op vloeibare waterstof en zuurstof, die samen met twee gigantische boosters op vaste brandstof een totale stuwkracht van maar liefst 39 meganewton leveren.
– Daarnaast is er de New Glenn van Blue Origin, met eveneens 98 meter hoogte en een capaciteit van 45 ton naar LEO, en net als de Lange Mars-10 en Starship gericht op hergebruik van de eerste trap, die wordt aangedreven door zeven methaan-motoren (BE-4) met een gecombineerde stuwkracht van bijna 20 meganewton.
-En dan is er SpaceX’ Super Heavy booster, de onderste trap van de voorziene Starship combinatie, dat met eigen hoogte van 71 meter en een totale stackhoogte van maar liefst 121 meter de hoogste in ontwikkeling zijnde raket ooit is. In latere itteraties zou de combinatie mogelijk een ongekende 100 tot 200 ton naar een baan om de aarde kunnen gaan tillen, hoewel exacte details over de (voorgenomen) technische capaciteiten ervan nog vaak willen veranderen. Momenteel telt de eerste trap 33 Raptor 2-motoren die op vloeibare methaan en zuurstof werken en de trap een stuwkracht van 73,5 meganewton levert.
-De Lange Mars-10 doet met haar 92,5 meter en 70 ton LEO-capaciteit dus zeker mee in het gewichtheffen, maar onderscheidt zich met een unieke combinatie: een relatief lichte, maar zeer krachtige eerste trap die 8,75 meganewton stuwkracht levert met kerosine en zuurstof, en dat alles in een ontwerp dat zowel voor maanmissies als voor het ruimtestation is bedoeld.
-De Europese Ariane-64, werkende op waterstof en zuurstof met vier vaste brandstof zijboosters, kan 21,6 ton in LEO plaatsen, heeft een totale hoogte van 56 dan wel 62 meter (afhankelijk van de neuskegel keuze) en stijgt op met 15,4 meganewton aan stuwkracht, gebruik makende van Vulcain 2.1-hoofdmotoren.
Met deze test heeft China niet alleen de veiligheid van zijn toekomstige bemanning aangetoond, maar ook waardevolle ervaring opgedaan met de berging van herbruikbare componenten. Het land geeft aan dat de infrastructuur voor het testen en lanceren van de bemenste maanverkenningsmissies tegen het einde van dit jaar volledig operationeel moet zijn.
Ariane-6 nu ook officieel zwaargewicht
Niet alleen in China, maar ook in Europa was er ruimtevaartnieuws over innovaties in de wereld van krachtigste draagraketten. Op 12 februari 2026 vond de eerste vlucht plaats van de Ariane-6 in zijn krachtigste, nieuwe configuratie plaats. De Ariane 64, zoals de versie met vier boosters wordt genoemd, vertrok vanaf de ruimtehaven in Kourou, Frans-Guyana, met aan boord 32 communicatiesatellieten voor het Project Kuiper-netwerk van Amazon.
Deze lancering is een belangrijke mijlpaal voor de Europese ruimtevaart. Met vier boosters kan de Ariane 64 maar liefst 21,6 ton aan vracht naar een lage baan om de aarde (LEO) brengen, meer dan het dubbele van de reguliere tweetrapsversie van de Ariane draagraket. “Met het krachtige gebrul van vier boosters bij de lancering, komt er meer dan twee keer zoveel lading in een baan om de aarde”, aldus ESA’s directeur Josef Aschbacher. “Europa staat weer op het podium voor het lanceren van alle kalibers satellieten naar alle banen.” De bovenste trap van de raket ontbrandde na het loslaten van de satellieten een derde keer om gecontroleerd terug te keren in de atmosfeer, in lijn met het ‘zero debris’-beleid; het nadrukkelijke beleid van Europa om geen blijvend ruimteafval bij reguliere lanceringen te genereren.
Een race in volle gang
Met de geslaagde test van de Lange Mars-10 en de eerste succesvolle lancering van de zware Ariane 64 is de afgelopen week opnieuw duidelijk geworden hoe dynamisch het speelveld in de ruimtevaart is. Terwijl China gestaag zijn eigen weg baant naar een aanstaande bemenste maanlanding, mogelijk zelfs vóór NASA dat met Artemis III gaat lukken, bewijst Europa met haar vernieuwde draagraket dat het een volwaardige speler blijft in de race om de ruimte. De komende jaren zullen uitwijzen wie als eerste voet op maangrond zet.
We schreven vaker over dit onderwerp, lees bijvoorbeeld onze themadossiers de nieuwe ruimtewedloop, Artemis of bemenste ruimtevaart.
