Newton onder zijn appelboom. Einstein die in zijn eentje de relativiteitstheorie bedenkt. Het beeld van het eenzame genie is aantrekkelijk, maar wetenschap heeft eigenlijk nooit zo gewerkt. Diederik legt uit hoe het komt dat een eenzaam genie eigenlijk niet bestaat.
Isaac Newton werkte tijdens de pestjaren van 1665 en 1666 inderdaad lange tijd alleen. Maar zijn beroemde Principia kwam mede tot stand nadat Edmond Halley hem vragen stelde over planeetbanen. Halley hielp Newton bovendien met de publicatie, geld en zijn ruzie met Robert Hooke.
Einstein, Besso en Grossmann
Ook Einstein werkte niet in een vacuüm. Michele Besso was een belangrijke sparringpartner en Marcel Grossmann hielp hem met de wiskunde achter de algemene relativiteitstheorie. Bovendien hadden natuurkundigen als Hendrik Lorentz en Henri Poincaré al belangrijke stappen gezet. Einsteins grote kracht was dat hij bestaande puzzelstukken op een totaal nieuwe manier samenvoegde.
Misschien komt de Indiase wiskundige Srinivasa Ramanujan nog het dichtst bij het klassieke beeld van het eenzame genie: grotendeels autodidact en op eigen kracht verantwoordelijk voor talloze nieuwe ontdekkingen.
Maar tegenwoordig wordt zoiets steeds moeilijker. Hoe meer menselijke kennis groeit, hoe meer je eerst moet weten voordat je überhaupt de grens van een vakgebied bereikt.
En eigenlijk was wetenschap altijd al een groepsactiviteit. We onthouden Newton en Darwin, maar veel minder vaak de mensen op wier kennis zij voortbouwden. Grote doorbraken hebben helden, maar vrijwel nooit slechts één hoofdpersoon.
Uitgelezen? Luister ook eens naar de Scientias Podcast:


