Een jonge vismarter liep deze winter 143 kilometer door New Hampshire op zoek naar een nieuw territorium.
Een jonge vrouwelijke vismarter heeft in de Amerikaanse staat New Hampshire een opmerkelijk lange tocht afgelegd van 143 kilometer. Het dier trok van Durham naar de rand van Lincoln, een klein plaatsje in de zogeheten White Mountains. Volgens onderzoekers van de University of New Hampshire gaat het voor zover bekend om de langste geregistreerde tocht van een vismarter.
Zware sneeuwval
De onderzoekers beschrijven de tocht van het dier, met de naam F003, in het tijdschrift Northeastern Naturalist. De vismarter kreeg aan het begin van haar tocht een gps-zender mee, waardoor de wetenschappers haar locatie week na week konden volgen. Daarnaast gebruikten zij gegevens over sneeuwval in het gebied. Die kwamen van de National Centers for Environmental Information van de National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA). Na enkele maanden bleek dat het dier zich veel verder had verplaatst dan verwacht: van de universiteitscampus in Durham helemaal naar de White Mountains.
Onderzoeker Remington Moll zegt: “Helaas weten we maar weinig over de precieze manier waarop vismarters zich verspreiden. Wat deze specifieke tocht extra bijzonder maakt is het feit dat F003 te maken kreeg met zware sneeuwval tijdens haar tocht. Eerder werd gedacht dat zulke omstandigheden ervoor zorgen dat ze minder ver trekken.” Het onderzoek laat zien dat vismarters toch grote afstanden kunnen afleggen, zelfs als ze te maken krijgen met moeilijke omstandigheden.
Geen concurrentie
De onderzoekers weten niet zeker waarom het dier zo ver reisde. Wel hebben ze een mogelijke verklaring. Jonge vismarters verlaten vaak hun geboortegebied in de hoop om een geschikt territorium te vinden. Bij vrouwtjes speelt daarbij ook mee dat zij gebieden verkiezen waar niet al te veel concurrentie is van andere vrouwtjes. Het is dus mogelijk dat deze vismarter onderweg andere vrouwtjes tegenkwam en daardoor steeds verder moest trekken.
De studie is ook relevant omdat vismarterpopulaties in New Hampshire de afgelopen twintig jaar zijn afgenomen. Daar zijn verschillende oorzaken voor te noemen: vergiftiging door rattengif, oprukkende ziektes en ook de lynx die in opkomst is. Juist in zo’n situatie is het belangrijk om te begrijpen hoe dieren zich door het landschap bewegen en welke gebieden met elkaar verbonden moeten blijven.
Moll voegt toe: “Het beschermen van vismarters helpt niet alleen met het beschermen van de biodiversiteit, maar zorgt er ook voor dat de bossen van New Hampshire veerkrachtig en gezond blijven. Vismarters zijn belangrijk voor de bestrijding van knaagdieren en ze helpen bij de verspreiding van schimmelsporen. Daarnaast behoren ze ook tot de kleine groep roofdieren die wel op stekelvarkens jaagt.” Dat laatste is belangrijk voor houtzagerijen, omdat stekelvarkens bomen flink kunnen beschadigen.
Moderne volgtechnieken
De onderzoekers denken dat zulke lange tochten mogelijk vaker voorkomen dan we dachten. Dat zou betekenen dat vismarters zich veel beter kunnen verspreiden zijn dan veel studies suggereren. Daarnaast maakt deze waarneming ook duidelijk hoe waardevol moderne volgtechnieken zijn. Zonder de gps-zender was deze reis waarschijnlijk onopgemerkt gebleven.
De conclusie van de onderzoekers is duidelijk: deze uitzonderlijke tocht laat zien hoe aanpasbaar vismarters kunnen zijn en waarom verder onderzoek nodig is. Vooral voor natuurbeheerders is dat belangrijk. Wie wil dat populaties ook in de toekomst gezond blijven, moet ervoor zorgen dat leefgebieden niet te veel van elkaar worden afgesneden. De reis van F003 laat zien dat aansluitende verbindingen tussen bossen een groot verschil kan maken.
We schreven vaker over dit onderwerp, lees bijvoorbeeld ook Nieuwe methode kan met een foto van een pootafdruk twee bijna identieke springspitsmuissoorten van elkaar scheiden en Wat ziet een muis? Britse onderzoekers brachten het in beeld . Of lees dit artikel: Moordlustige katten: onze geliefde poezenvrienden jagen op maar liefst 2.000 diersoorten (waaronder honderden die bedreigd zijn) .
Uitgelezen? Luister ook eens naar de Scientias Podcast:
