Mercurius heeft een opvallend grote metalen kern. Die beslaat maar liefst 85 procent van de straal van de planeet. Maar hoe weten wetenschappers dat eigenlijk? We kunnen immers niet zomaar even binnenin een planeet kijken. Diederik legt uit hoe we dit weten.
Het antwoord ligt onder meer bij de zwaartekracht. De ruimtesonde MESSENGER draaide jarenlang rond Mercurius. Door nauwkeurig te meten hoe de sonde versnelde en vertraagde, konden wetenschappers het zwaartekrachtsveld van de planeet in kaart brengen.
Ook kennen we de massa en het volume van Mercurius. Daarmee kunnen we de gemiddelde dichtheid berekenen. En die blijkt opvallend hoog voor zo’n kleine planeet. Er moet dus veel zwaar materiaal aanwezig zijn.
Een schommelende planeet
Maar waar bevindt dat materiaal zich? Daarvoor kijken onderzoekers naar kleine schommelingen in de rotatie van Mercurius, zogenaamde libraties. Net zoals een kunstschaatser sneller draait wanneer hij zijn armen intrekt, beïnvloedt de verdeling van massa hoe een planeet beweegt.
Door die bewegingen te combineren met zwaartekrachtmetingen blijkt dat Mercurius een gigantische metalen kern heeft. Het magnetische veld van de planeet vormt bovendien een aanwijzing dat een deel van die kern vloeibaar is.
Waarom Mercurius zoveel metaal bevat, blijft een raadsel. Mogelijk verloor de planeet ooit een groot deel van zijn buitenste lagen door een enorme botsing.
De ruimtesonde BepiColombo moet meer duidelijkheid verschaffen. Deze missie komt volgens planning op 21 november 2026 in een baan om Mercurius en begint in april 2027 met uitgebreid wetenschappelijk onderzoek.
Uitgelezen? Luister ook eens naar de Scientias Podcast:


