Hoe kun je ervoor zorgen dat mensen in de toekomst weten waar kernafval ligt?
Kernafval blijft gevaarlijk. Heel lang. Misschien wel honderdduizend jaar. Dus hoe zorg je ervoor dat mensen in de verre toekomst niet per ongeluk zo’n oude afvalput open graven?
Taal verandert, symbolen raken betekenis kwijt, harde schijven gaan kapot, de boekdrukkunst is nog geen 600 jaar oud, en digitale bestanden zijn vaak na tien jaar al onleesbaar. En dat stralingssymbool dat wij kennen – dat zwarte waaiertje – wie zegt dat mensen dat over tienduizend jaar nog snappen?
Dus: wat zet je daar neer? Een bordje? Een plaatje? Iets dat écht afschrikt?
Daar hebben wetenschappers serieus over nagedacht. Er zijn plannen voor dreigende monumenten met stekelige vormen, puur om ongemakkelijk te voelen. Of genetisch gemodificeerde katten – ray cats – die van kleur veranderen bij straling, en dan vertel je generaties lang: als die kat verkleurt, moet je wegwezen. Of een religie, een priesterorde die verhalen doorgeeft over een verboden plek vol gevaar. Klinkt gek, maar dat soort mythen houden het vaak langer vol dan technologie.
Andere ideeën? DNA-waarschuwingen in planten. Satellieten die eeuwig blijven zenden. Of landschappen die expres dreigend zijn vormgegeven.
En wat zou jij nou doen, als jij hierover na zou denken? Wat is volgens jou de beste manier om mensen voor altijd ergens weg te houden?
Ook elke dag vers het laatste wetenschapsnieuws in je inbox? Of elke week?
Schrijf je hier in voor de nieuwsbrief!
