Waarom pompen we niet gewoon waterstofgas door de bestaande aardgasleidingen? De buizen liggen er toch al. Helaas is dat een stuk lastiger dan het klinkt, en dat heeft alles te maken met hoe materialen zich soms onverwacht gedragen. Diederik legt het uit in deze video:
Een goed voorbeeld is aluminium met gallium. Gallium is een metaal dat al rond dertig graden smelt. Druppel je het op aluminium, dan kan dat sterke metaal ineens broos worden en uit elkaar vallen. Dat komt doordat metalen niet perfect zijn opgebouwd. Tussen de atomen zitten kleine foutjes en grenslaagjes, de zogenoemde korrelgrenzen. Gallium kan daar naar binnen kruipen en de structuur van het aluminium verzwakken.
Bij staal kan iets vergelijkbaars gebeuren met waterstof. Waterstofatomen zijn extreem klein en kunnen zich in het metaal nestelen, vooral bij die korrelgrenzen. Soms vormen ze daar samen waterstofgas. Dat bouwt druk op van binnenuit en kan staal broos maken. Dit heet waterstofbrosheid.
Daar komt nog bij dat waterstof makkelijker ontsnapt door piepkleine openingen dan aardgas. Het bestaande netwerk gebruiken kan dus misschien, maar pas na flinke aanpassingen. Gewoon aardgas dichtdraaien en waterstof openzetten is helaas geen optie.
