Onderzoekers hebben ontdekt wanneer belangrijke koraalsoorten op het Ningaloorif voortplanten. Dat blijkt op een verrassend moment te zijn.
Wanneer een koraalrif wordt getroffen door een zware hittegolf is het belangrijk dat een deel van het koraal overleeft. Echter is daarmee het rif nog niet hersteld: de overlevende koralen moeten zich ook kunnen voortplanten.
Australische onderzoekers hebben nu voor het eerst onderzocht wanneer enkele belangrijke Porites-koralen op het Ningaloorif, dat ten westen van Australië ligt, klaar zijn voor die voortplanting. Hun resultaten kunnen helpen om het toekomstige herstel van het rif beter te volgen. Het onderzoek is te vinden in Marine Biology.
Bolvormige koralen
De onderzoekers richtten zich dus op Porites-koralen. Deze koralen vormen grote, vaak bolvormige kolonies en spelen een belangrijke rol bij de opbouw van riffen in de Indo-Pacific. Toch was tot nu toe weinig bekend over het moment waarop deze koralen zich op het Ningaloorif voortplanten.
“Als mensen denken aan het herstellen van een rif kijken ze vaak naar de vraag hoeveel koralen overleven”, zegt hoofdonderzoeker David Juszkiewicz van Curtin University. “Echter is overleven maar een deel van het verhaal. Een beschadigd rif herstelt niet alleen doordat sommige koralen in leven blijven. Het herstelt vooral doordat die koralen ook nakomelingen produceren die het rif weer aanvullen en opbouwen.”
Leestip: AI-model helpt beheerders eerder in te grijpen tegen koraalverbleking
Voor het onderzoek bekeken de wetenschappers twintig koraalkolonies op twee plekken in het Ningaloo Marine Park. Ze verzamelden monsters in augustus 2023 en opnieuw begin maart 2024. Die eerste meting vond plaats op een specifiek moment: enkele weken voor de periode waarin veel koralen op het rif tegelijkertijd paaien. Daarbij laten koralen hun ei- en zaadcellen los in het zeewater.
Eerst moesten de onderzoekers bepalen met welke soorten ze precies te maken hadden. Dat is bij Porites-koralen niet eenvoudig, vooral omdat soorten sterk op elkaar kunnen lijken. Daarom bekeken ze de verzamelde monsters met een elektronenmicroscoop, waarbij ze zochten naar zeer kleine kenmerken van het kalkskelet. Zo identificeerden ze veertien kolonies van Porites lutea, drie van Porites lobata en drie van Porites australiensis.
Op zoek naar ei- en zaadcellen
Daarna onderzochten ze van tien kolonies ook het zachte weefsel dat in een koraal gevonden kan worden. In dat zachte weefsel zochten ze naar eicellen en naar structuren waarin zaadcellen zich ontwikkelen. Daarbij vonden ze bewijs dat P. lutea en P. lobata zich aan het voorbereiden waren op een paaiperiode die in het najaar plaatsvindt.
Bij P. australiensis was het beeld echter heel anders: in geen van de drie onderzochte kolonies vonden de wetenschappers ei- of zaadcellen. Dat gold voor beide meetmomenten. Dat betekent waarschijnlijk dat deze soort op een ander moment in het jaar paait.
Daarnaast blijken er belangrijke verschillen tussen de koraalriffen in dit gebied te bestaan. De Porites-koralen op het Ningaloorif paaien vroeg in de herfst. Maar ongeveer 300 kilometer noordelijker ligt de havenplaats Dampier, waar ook Porites-koralen te vinden zijn. Die koralen paaien op een heel ander moment: later in de lente. Dat betekent dat de ei- en zaadcellen van deze twee riffen elkaar dus mis kunnen lopen.
Grote gevolgen
Volgens teamlid Zoe Richards kan dat grote gevolgen hebben voor het herstellend vermogen van het Ningaloorif. Richards zegt: “Als populaties op verschillende momenten paaien kunnen hun eicellen en zaadcellen elkaar minder makkelijk vinden. Dat betekent dat de koralen die verder van het Ningaloorif af liggen mogelijk niet kunnen helpen met het herstel ervan.”
Leestip: Onderzoekers bestuderen hoe koralen seks hebben en dat leidt tot een opmerkelijke ontdekking
Daarmee laat het onderzoek zien hoe kwetsbaar het Ningaloorif momenteel is. Tegelijkertijd biedt het onderzoek ook hoop. Biologen die zich richten op het herstellen van riffen proberen vaak zelf koralen te kweken. Daarvoor hebben ze echter wel ei- en zaadcellen nodig. En om die te kunnen vinden moeten ze dus heel precies weten wanneer een koraal paait. Dit onderzoek helpt biologen dan ook om beter te weten wanneer ze zulke ei- en zaadcellen in het water kunnen vinden.
We schreven vaker over dit onderwerp, lees bijvoorbeeld ook Dit felgele diepzeekoraal is zó bijzonder dat het een eigen familietak krijgt en Koraalrif voor Benin werd zestig jaar dood gewaand, maar blijkt toch te leven . Of lees dit artikel: Goed nieuws: een derde van de koraalriffen blijkt verrassend goed bestand tegen klimaatverandering .
Uitgelezen? Luister ook eens naar de Scientias Podcast:
