Zweedse onderzoekers hebben ontdekt dat de moedermelk van grijze zeehonden vol zit met onbekende suikermoleculen.
In een nieuw onderzoek laat een Zweeds team zien dat de moedermelk van grijze zeehonden een echte suikerbom is. Hoofdonderzoeker Daniel Bojar is erg enthousiast. Hij vertelt: “onze analyse laat zien dat melk van de grijze zeehond echt bijzonder is. We hebben 332 verschillende suikermoleculen geïdentificeerd, vergeleken met ongeveer 250 in menselijke moedermelk. Twee derde daarvan was tot nu toe volledig onbekend. Sommige van deze suikers hebben een grootte die we nog niet eerder hebben gezien.” Het onderzoek is gepubliceerd in het tijdschrift Nature Communications.
Veranderende moedermelk
Voor het onderzoek verzamelden wetenschappers de melk van vijf wilde grijze zeehonden in een gebied dat ligt voor de kust van Schotland. Dat deden ze meerdere keren tijdens de hele zoogperiode. Zo konden ze volgen hoe de samenstelling van de melk veranderde terwijl de jongen ouder werden. Bojar legt uit: “Voor het eerst hebben we de melksuikers van een wild zoogdier kunnen analyseren gedurende de volledige zoogperiode. Dat is belangrijk, omdat de samenstelling van melk verandert terwijl het jong groeit.”
Met behulp van een techniek die massaspectrometrie heet brachten de onderzoekers alle gevonden suikers tot in detail in kaart. Met deze methode kun je heel precies zien welke moleculen in een mengsel zitten en hoe groot ze zijn. In totaal konden de onderzoekers 240 van de gevonden suikers ook echt structureel beschrijven. Bij daaropvolgende analyses met AI-modellen zagen ze bovendien nogmaals dat de melk van de zeehonden op een duidelijke manier verandert tijdens de zoogperiode, net zoals dat bij menselijke moedermelk gebeurt.
Effectief tegen ziekteverwekkers
De onderzoekers wilden weten wat deze onbekende suikers zoal kunnen doen voor het jong. Ze testten een deel van de nieuwe suikermoleculen op menselijke immuuncellen. Bojar zegt daarover: “De suikers binden zich aan verschillende eiwitten in het immuunsysteem. Uit ons onderzoek bleek dat ze daarmee de reactie van die cellen op verschillende bedreigingen kunnen sturen.” Daarnaast bleek uit verschillende analyses dat sommige suikers ook direct effectief zijn tegen ziekteverwekkende bacteriën.
De bevindingen openen daarmee de deur naar nieuwe toepassingen. In de toekomst zouden sommige van deze suikers misschien aan flesvoeding toegevoegd kunnen worden. Zo kan toekomstige babyvoeding mogelijk het immuunsysteem van baby’s extra ondersteunen. De suikers zouden ook gebruikt kunnen worden om de gezondheid van de darmen te ondersteunen of om infecties te voorkomen. Voor nu is dat helaas nog toekomstmuziek.
Nog veel te ontdekken
De onderzoekers denken dat dieren die in een ruige omgeving leven mogelijk vaker een bijzonder ingewikkelde melk ontwikkelen om hun snelgroeiende jongen mee te beschermen. Om een voorbeeld te noemen: grijze zeehondenjongen zogen maar ongeveer 17 dagen bij hun moeder. In die korte tijd moeten ze heel snel groeien, een werkende spijsvertering opbouwen en een sterk immuunsysteem ontwikkelen.
Volgens Bojar laat dit onderzoek daarom ook iets belangrijkers zien: “De studie benadrukt het ongebruikte biomedische potentieel dat verborgen zit in weinig bestudeerde diersoorten. Onze onderzoeksgroep is op dit moment de enige ter wereld die melksuikers van zoogdieren zo diepgaand in kaart brengt met massaspectrometrie. We hebben dit inmiddels voor tien verschillende zoogdieren gedaan en vinden elke keer weer unieke suikermoleculen. En we zijn nog lang niet klaar: we hebben nog melk van ongeveer twintig andere zoogdieren in de vriezer liggen.”
We schreven vaker over dit onderwerp, lees bijvoorbeeld ook De melk van moeders met HIV blijkt een belangrijk aminozuur te missen en Hoe melkzuur ons afweersysteem een boost geeft . Of lees dit artikel: Borstvoedende moeder kan vaak alleen maar gissen hoeveel haar baby drinkt – maar dat lijkt te gaan veranderen .
Ook elke dag vers het laatste wetenschapsnieuws in je inbox? Of elke week?
Schrijf je hier in voor de nieuwsbrief!
Uitgelezen? Luister ook eens naar de Scientias Podcast:
