Diederik legt uit waarom de vinding van de nul (0) zo ontzettend belangrijk is.
Een van de belangrijkste uitvindingen ooit? De nul. Ja, je denkt: dat is toch niks? Klopt. Maar een teken hebben voor niks is juist megabelangrijk.
Vroeger hadden we wel getallen, maar geen symbolen. In Noord-Europa schreven we getallen gewoon uit in woorden — vijf werd letterlijk “vijf” in runen. Prima bij kleine getallen, maar probeer dat maar eens met 1999. Dan ben je wel even bezig.
Toen kwamen de Romeinen. Die gebruikten letters: M, D, C, L, X, V, I. Handig, maar zonder positie. Bij 152 weten wij: één keer honderd, vijf keer tien, twee keer één. Bij Romeinse cijfers staat alles gewoon achter elkaar. Optellen en vermenigvuldigen was ingewikkeld. Alleen de elite kon ermee rekenen.
Daarom was het zo briljant dat de Indiërs de nul bedachten. De Babyloniërs hadden al iets soortgelijks, maar de Indiërs maakten het compleet. Dankzij de nul kun je verschil maken tussen 11 en 101. De nul zegt: hier staat niks. En dat is essentieel.
Via Arabische geleerden kwam dat systeem naar Europa. In Bagdad stond een enorm vertaalbureau waar kennis uit India, Griekenland, China en Perzië werd samengebracht. Een smeltkroes van ideeën die uiteindelijk de renaissance mogelijk maakte. Pas toen we die cijfers accepteerden en het geklungel met Romeinse systemen lieten varen, kon de moderne wiskunde, en daarmee de moderne wetenschap, echt beginnen.
En bizar genoeg: door racisme en wantrouwen tegenover de Arabische wereld duurde het hier honderden jaren voordat we het systeem echt omarmden. Wie weet wat er mogelijk was geweest als we die renaissance eerder gestart waren.
Dus: even een shout-out naar de Arabieren en de Indiërs. Dankzij hen is onze moderne wetenschap begonnen. Thanks man!
Luister ook naar de Scientias Podcast:
