Meten is weten. En soms kan meten zelfs de wereld redden. Diederik legt uit hoe dat zit met een van de belangrijkste grafieken ooit gemaakt.
De Keelingcurve. Die werd vanaf eind jaren vijftig opgebouwd door Charles David Keeling en laat heel nauwkeurig zien hoeveel CO₂ er in de atmosfeer zit. Het mooie is dat je er eigenlijk de ademhaling van de aarde in ziet.
In de lente en zomer op het noordelijk halfrond gaan bomen en planten volop aan fotosynthese doen en daalt de hoeveelheid CO₂. In de herfst en winter neemt de fotosynthese sterk af, terwijl planten, dieren en micro-organismen gewoon blijven ademen. Daardoor loopt de hoeveelheid CO₂ weer op. Maar je ziet nog iets. Sinds 1960 is de hoeveelheid CO₂ in de atmosfeer met ruim 30 procent gestegen. En we weten dat dat door de mens komt.
Charles Keeling kreeg een zoon, Ralph Keeling, die ook klimaatwetenschapper werd. Dat lijkt me best lastig. Iedereen heeft het steeds over je vader, dus wat ga jij dan meten? Ralph bedacht een prachtige tegenhanger van de Keelingcurve: de zuurstofcurve. Hij was niet op zoek naar nóg een bevestiging van klimaatverandering. Hij dacht juist: als de extra CO₂ echt ontstaat door het verbranden van steenkool, olie en gas, welk ander spoor zou dat dan moeten achterlaten? Voor verbranding heb je namelijk zuurstof nodig. En precies dat zag hij.
Terwijl de hoeveelheid CO₂ stijgt, neemt de hoeveelheid zuurstof heel langzaam af. Geen reden tot paniek trouwens. Er zit enorm veel meer zuurstof dan CO₂ in de atmosfeer, dus we raken echt niet zomaar zonder zuurstof. Maar het is wel weer een extra, volledig onafhankelijke aanwijzing dat de stijgende CO₂-concentratie inderdaad wordt veroorzaakt door de verbranding van fossiele brandstoffen.
