Kinderen komen op steeds jongere leeftijd in aanraking met technologie. Een van de risico’s hiervan is dat zij slachtoffer worden van digitaal kinderlokken, ook wel grooming genoemd. Een nieuw Australisch onderzoek toont aan dat twee derde van de kinderen het afgelopen jaar daarmee te maken kreeg.
Grooming is een vorm van seksueel misbruik waarbij volwassenen kinderen benaderen op onlineplatforms om hen aan te zetten tot seksuele handelingen. Veel onderzoek naar grooming richt zich op expliciete seksuele verzoeken, zoals het sturen van naaktfoto’s of zelfs het plannen van een ontmoeting. Er komt echter meer bij kijken. Voorafgaand aan directe verzoeken worden door overtreders verschillende tactieken toegepast om het vertrouwen te winnen en de risico’s van het contact in te schatten. Denk aan persoonlijke vragen aan kinderen over hun interesses, relaties of onlinegedrag.
Totaal digitaal
Als je ook naar de impliciete aspecten van grooming kijkt, komen er hele andere cijfers naar voren. Uit eerdere studies bleek dat ‘slechts’ 5 tot 30 procent van alle kinderen in aanraking komt met digitaal kinderlokken. De huidige studie ziet dat twee derde van de kinderen met impliciete grooming te maken kreeg en een derde zelfs met directe seksuele verzoeken.
Daarnaast beperkt het onderzoek zich niet alleen tot interacties met volwassenen, maar kijkt het naar alle online-vreemden. Deze nuance is van belang omdat veel overtreders zich als kind voordoen. Hoewel een deel van de communicatie daadwerkelijk tussen kinderen onderling plaatsvond, benadrukt auteur Dr. Logos dat volwassenen zich online gemakkelijk kunnen voordoen als kind.
Leestip: Ook online genegeerd worden doet pijn
Negeren en blokkeren
Het onderzoek werd uitgevoerd onder 300 Australische kinderen tussen de 10 en 17 jaar oud. Veel deelnemers gaven aan zich onverschillig te voelen over de onderzochte gesprekken en dachten vaak in gesprek te zijn met een leeftijdsgenoot. Meestal negeerden of blokkeerden ze de vreemde die contact probeerde te krijgen.
Verbazingwekkend genoeg was er weinig verschil met kinderen die digitale veiligheidsmaatregelen hadden getroffen, zoals privacy-instellingen, ouderlijk toezicht of leeftijdsgebonden platforms. Dit betekent niet per se dat deze methodes niet werken. Het kan bijvoorbeeld ook dat de kinderen na de onderzochte interacties strengere maatregelen troffen. Wel laat het zien dat deze stappen niet volledig beschermen tegen grooming.
Door het proces van grooming uitgebreider in kaart te brengen, leren we meer over de ervaring en interpretatie van kinderen op dit gebied. Dit draagt bij aan het ontwikkelen van betere voorzorgsmaatregelen voor de digitale veiligheid van minderjarigen.
Wil je niets van Scientias missen? Volg Scientias op Google Discover dan zie je al onze verhalen!
Uitgelezen? Luister ook eens naar de Scientias Podcast:
